Haberler

Yazılar

Sıkça Sorulan Sorular

Galeri 1

Galeri 2

Galeri 3

Motorlu Delta

Üreticiler

İletişim

Linkler

Kitap ve Video

Çerez

Rekorlar

Sıfır Rüzgar

Delta kanat için sıfır rüzgarda kalkmak çok kolay değil. Hele bir de kanadınız ortanın üzerinde bir performansa sahipse. Koşarak yeterli hava hızına ulaşmanız gerekiyor. Tabii bir de vazgeçmek diye bir şey yok, koşmaya başlayınca tek düşünce güvenli bir şekilde havalanmak olmalı.

Ben 1995 yılından bu yana uçuyorum. Uçuşlarımın çoğunu da İnönü'de yaptım. Bu sporu yapmaya başladığım ilk iki yılında İnönü'deki C Tepesinde birkaç kez sıfır rüzgar olduğu için uçuştan vazgeçerek kanadı toplayıp aşağıya indiğimi hatırlıyorum. Hatta bir keresinde bir arkadaşla birlikte tepeye çıkmıştık ve bizi getiren araca sen dönebilirsin demiştik. Biz nasıl olsa uçarak ineceğiz ya! Sıfır rüzgar olduğu için ben kalkış yapmak istemedim. Rüzgarı bekleye bekle akşam oldu ve hava karardı. Biz orada kaldık. (O zaman cep telefonu İnönü’de çekmiyordu) Neyse ki bizi getiren THK görevlisi arkadaş bizim gelmediğimizi fark ederek bizi almaya geldi de ayılara akşam yemeği olmaktan kurtulduk. Bugün bile sıfır rüzgarda kalkış yaparken büyük tereddütler yaşıyorum.

Bana göre uçuşlarda bizi bekleyen bir diğer tehlike de seyirciler. Yine uçuşumun ilk yıllarında o zaman çalıştığım işyerindeki arkadaşlar yaptığım sporu merak ettiler. Hatta “gerçekten uçuyor musun” diye soruyorlardı. Bir haftasonu işyerinden 10-15 kişi İnönü'ye gittik. Ben kanadı kurdum ve uygun bir rüzgar bekleme başladım. Oradan uçanlar bilir rüzgar genellikle kuzeyden eser ve çıkış yönü de kuzeye doğrudur. Ancak o gün şans bu ya rüzgar kuzeybatıdan esiyordu. Kuzeye döner diye yaklaşık bir saat bekledim ama dönmedi. Yan rüzgarla da olsa kalkış yapabilirdim. Ama bildiğiniz gibi kalkışta yan rüzgarı almak riskli, henüz yeterli hızınız olmadığından toparlamanız zor olabilir. Ben de rüzgar uygun değil dedim ve kanadı toplayarak aşağıya indim (Benim de uçmaktan çok uçamama anılarım varmış meğer, neyseki aramızda yabancı yok).

İşyerindeki arkadaşlar benimle belki iki ay dalga geçtiler. “Bunun uçtuğu filan yok, tepede bekleyip bekleyip aşağıya iniyor” dediler. Desinler, tek parça olmak daha önemli! Ben genellikle tepede izlemeye gelenler olursa onların üzerlerine dalışlar yaparım. Kanadım da hızlı olduğundan seyredenler açısından keyifli görüntüler oluşur (ya da ben sevineyim diye güzel şeyler söylüyorlar). Hocalarım hep fazla alçaktan dalış yapma, özellikle de dalışlarını tepe üzerinde değil tepe önünde yap. Tepe üzerinde hiç beklemediğin bir anda bastırıcıyla karşılaşabilirsin derler. Dinleyen kim. Bir seferinde yine tepedekilerine hava atayım diye üzerlerine dalış yaptım ve çok yakınlarından geçmeyi düşündüm. Tepede henüz kalkış yapmamış birkaç kanat daha vardı. Ben tabii ki kanadın üzerindeki kuleyi hesaplamadım ve bir anda göz hizamda kulenin ucu belirdi. Ani bir refleksle alt barı iterek kıl payı çarpmaktan kurtuldum. Hemen tepe üzerinden uzaklaştım, insanlar yüz hatlarımı görmesin diye!

Söylemek istediğim, havacılık zevkli ama çok sıkı kuralları olan bir spor. Bana zaman zaman soruyorlar, delta riskli değil mi diye. Ben de genellikle Türk (!) gibi yapmazsan bir tehlikesi yok diye cevap veriyorum. Şimdiye kadar ciddi bir tehlike atlatmadım ve bu sporu sağlığım el verdiği sürece de yapmak istiyorum...

Zeki Eser